Początki przedmiotu filatelistyki, czyli znaczków pocztowych

Znaczek pocztowy to rodzaj potwierdzenia uiszczenia opłaty pocztowej. Zazwyczaj występuje w formie różnej wielkości kwadratów bądź prostokątów z karbowanymi lub prostymi brzegami. Czworokąt nie jest jednak jedynym możliwym kształtem znaczka. Rzadko, ale jednak spotyka się je w kształcie owalnym, okrągłym lub nawet trójkątnym czy pięciokątnym. Różnorodny jest także sposób wykonania takiego potwierdzenia uiszczenia opłaty pocztowej. Ważny jest rodzaj druku, sposób wykonania, guma (klej za pomocą, którego umieszczano znaczek na kopercie), a nawet gatunek papieru (czy innego materiału – spotyka się także znaczki z drewna, srebra, złota, folii oraz plastyku). Za miejsce narodzin znaczka pocztowego możemy uznać Wielką Brytanię i Irlandię. Sama konieczność jego pojawienia była uwarunkowana reformą pocztową, mającą na celu ujednolicenie systemu pocztowego. Projekt reformy powstał już w 1837 roku, do życia wprowadzono ją w 1840 roku. Pierwszy znaczek wykorzystano w roku 1840. Przedstawiał on królową Wiktorię, a wzorem dla jej wizualizacji była wybita trzy lata wcześniej moneta. Już w tamtym okresie czasu liczono się z możliwością fałszerstwa. Penny Black, jak zwano pierwszy znaczek, został, więc przez fałszerstwem zabezpieczony. Dokonano tego na dwa sposoby. Po pierwsze zastosowano znak wodny. Po drugie, aby utrudnić ewentualne przekopiowanie znaczka, dodano skomplikowane zdobienia i ornamenty.

Both comments and pings are currently closed.
error: Content is protected !!